Społeczeństwo uczy się patrząc. Wchłania ton tych, którzy mówią publicznie. Ich język staje się językiem wspólnym. A dziś coraz częściej jest to język pośpiechu, pogardy i drwiny. Ton, który nie buduje. Ton, który odcina.
Słowa elit - artystów, dziennikarzy, polityków - mają ciężar. To oni formują normę. Kiedy szyderstwo i agresja przestają dziwić, zaczynają być powielane. Z czasem przemoc staje się stylem.
W tej atmosferze możliwy jest atak na małą dziewczynkę. Nie przez dzieci. Przez dorosłych. Z przyzwoleniem milczącej przestrzeni. To nie jest wyjątek. To objaw kultury zdegradowanej przez tych, którzy mieli być jej strażnikami.
A przecież elita to nie błysk, lecz odpowiedzialność. Powinna być o krok wyżej, by ciągnąć nas w górę, nie zaciągać w dół. Tak jak w klasie, ci najlepsi podnoszą poziom całej grupy. Tak jak w domu: rodzic daje przykład, nie upokarza.
Język to nie narzędzie. To nasza forma myślenia i bycia. Język jest tożsamością. Jeśli zaczynamy mówić byle jak, czuć byle jak i traktować siebie wzajemnie byle jak, tracimy oparcie. Dlatego jako społeczeństwo mamy prawo oczekiwać kultury, nie tylko w teatrze czy książce, ale w samym sposobie mówienia do siebie nawzajem.
Dziś szczególnie widać, jak tytuły i dyplomy przestały iść w parze z klasą. Zbyt wielu ludzi zdało egzaminy, a nie przeszło najważniejszego: egzaminu życia. Wykształcenie stało się często tylko etykietą: bez treści, bez służby, bez etyki.
A przecież my wszyscy jako obywatele współfinansujemy ten system. Studia są w dużej mierze darmowe, bo wierzymy, że ta inwestycja podniesie poziom wspólnoty. Że wróci do nas w postaci jakości, odpowiedzialności, kultury. Gdy tak się nie dzieje, mamy prawo czuć zawód. Mamy prawo domagać się nowej definicji wykształcenia.
Nie wystarczy wiedzieć. Trzeba rozumieć. Trzeba być. Trzeba nieść. Bo życie to największy egzamin. I tylko ono wystawia ocenę z człowieczeństwa.

Obraz z cykl “Esencję” zatytułowany “Spokojnie” z 2022r.
https://wolodkiewicz.art/kolekcje/esencje/